Η μεγαλύτερη μπίζνα στην ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης: Το ΙΒ ως χρυσό εισιτήριο για τα ΑΕΙ — αρκεί να πληρώνεις.

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η κυβέρνηση φαίνεται πως αποφάσισε επιτέλους να λύσει το «πρόβλημα» των Πανελλαδικών:
Δεν θα τις βελτιώσει — θα τις παρακάμψει.
Και όχι για λόγους εκπαιδευτικής δικαιοσύνης, αλλά επειδή κάποιοι ιδιώτες έχουν επενδύσει πολλά και πρέπει κάπως να αποδώσει το ταμείο.

Το σχέδιο είναι τόσο φανερό που δεν χρειάζεται καν εξήγηση:
Όποιος πληρώνει, μπαίνει. Όποιος δεν πληρώνει, περιμένει στην ουρά.

Η είσοδος των αποφοίτων ΙΒ στα δημόσια πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις παρουσιάζεται σαν «εκσυγχρονισμός». Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα από τα πιο ωμά παραδείγματα ταξικής πολιτικής που έχουν εφαρμοστεί ποτέ στην παιδεία. Οι ισχυροί θα αποκτούν πρόσβαση στα ΑΕΙ με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ οι υπόλοιποι θα παλεύουν με το άγχος, την εξάντληση, τις ατέλειωτες ώρες διάβασμα — και στο τέλος, με μια πόρτα που θα ανοίγει όλο και λιγότερο.

Το σχέδιο θυμίζει κακοστημένη θεατρική παράσταση:
Πρώτα φτιάχνουμε τη ρωγμή (η εξαίρεση για το ΙΒ), μετά σπάμε τον τοίχο (οι ιδιωτικοί απόφοιτοι), και όταν καταρρεύσει το κτίριο, λέμε απλώς ότι “ήταν παλιό”.

Όσο για τους γονείς της μεσαίας τάξης, υπάρχει πάντα η «λύση»:
vouchers. Δηλαδή:
«Δεν έχετε λεφτά για ιδιωτικό; Μην ανησυχείτε — θα σας δώσουμε το δικαίωμα να πληρώσετε λιγότερα για να πάρετε λιγότερα».

Η ΟΙΕΛΕ μίλησε πρώτη. Τότε λοιδορήθηκε. Τώρα δικαιώνεται.
Και η κυβέρνηση συνεχίζει ατάραχη, την ώρα που το δημόσιο σχολείο γίνεται μια ράμπα εξόδου και το ιδιωτικό σχολείο μια χρυσοπληρωμένη είσοδος.

Πίσω από τα ωραία λόγια περί «διεθνοποίησης» κρύβεται κάτι πολύ απλό:
Η δημόσια παιδεία ξεπουλιέται κομμάτι–κομμάτι και το IB είναι απλώς ένα ακόμα προϊόν στο ράφι.

Όσο για τις διαβεβαιώσεις περί «ποσόστωσης» και «δικαιοσύνης»;
Τις ακούμε όπως ακούμε και τον καιρό στην τηλεόραση: ευχάριστες προβλέψεις που επαληθεύονται μόνο όταν συμφέρουν.
Η ΕΒΕ έδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να κοπεί η πρόσβαση των πολλών για να εξυπηρετηθούν οι λίγοι. Τώρα απλώς το πακετάρουν πιο «ευρωπαϊκά».

Η πραγματικότητα είναι ωμή:
Το πανεπιστήμιο γίνεται ασανσέρ για τους προνομιούχους και σκάλα κινδύνου για όλους τους άλλους.