«Η μονιμότητα φταίει. Πάντα. Ακόμα κι όταν δεν φταίει.»

Το σενάριο είναι παλιό — τόσο παλιό που μοιάζει κουρασμένο.
Αλλά επιστρέφει κάθε φορά που η κυβέρνηση χρειάζεται έναν βολικό αντίπαλο.
Τώρα, λίγο πριν ξεκινήσει η συνταγματική αναθεώρηση του 2026, το Μαξίμου ξαναζεσταίνει το θέμα της κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο, παρά το γεγονός ότι… γνωρίζει πως δεν έχει ούτε τους αριθμούς ούτε τη συναίνεση για να το περάσει.

Η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» κάνει το σχετικό «προαναγγελτικό» χτύπημα, ενώ μια νέα ομάδα εργασίας — όπως λέγεται — επεξεργάζεται «προτάσεις».
Για ποιο λόγο;
Για μεταρρύθμιση;
Ή απλώς για να συντηρείται μια συζήτηση που βολεύει επικοινωνιακά;

Το παραπλανητικό παιχνίδι με τις δημοσκοπήσεις

Δεν είναι τυχαίο ότι η κουβέντα αναζωπυρώθηκε με ένα ερώτημα-παγίδα:
«Να απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους;»

Ποιος θα απαντούσε «όχι»;
Το ερώτημα ήταν φτιαγμένο έτσι ώστε να δημιουργήσει εντυπώσεις — όχι ουσία.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι το ισχύον πειθαρχικό πλαίσιο επιτρέπει ήδη την απομάκρυνση υπαλλήλων για σοβαρά παραπτώματα.
Αλλά αυτή η πληροφορία δεν εξυπηρετεί το αφήγημα.
Κι έτσι το Δημόσιο παρουσιάζεται ξανά ως ο χώρος της «ασυλίας», παρότι δεν είναι.

Η αντιπολίτευση ξεκαθάρισε: Δεν υπάρχουν 180 ψήφοι

Τα κόμματα που συναντήθηκαν με την ΑΔΕΔΥ απέρριψαν εξαρχής οποιαδήποτε αλλαγή στο άρθρο 103.
Κι εδώ είναι το παράδοξο:
η κυβέρνηση επαναφέρει ένα θέμα που ξέρει ότι δεν μπορεί να περάσει.

Όταν μια πολιτική πρωτοβουλία είναι εκ των προτέρων αδύνατη, τότε δεν είναι πολιτική πρωτοβουλία — είναι επικοινωνιακή στρατηγική.

Η ιστορική αλήθεια: Η μονιμότητα δεν θεσπίστηκε για τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά για… τις κυβερνήσεις

Το 1911, ο Βενιζέλος εισήγαγε τη μονιμότητα όχι για να προστατεύσει δήθεν «βολεμένους», αλλά για να προστατεύσει τη διοίκηση από τις κυβερνητικές ορέξεις κάθε αλλαγής εξουσίας.
Χωρίς σταθερή διοίκηση, κάθε κυβέρνηση θα ξήλωνε και θα ξαναέφτιαχνε το κράτος στα μέτρα της.
Η μονιμότητα δεν είναι προνόμιο.
Είναι ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στην κομματική κατάχρηση εξουσίας.

Γιατί λοιπόν ανοίγει τώρα το θέμα;

Αν δεν μπορεί να αλλάξει το Σύνταγμα και δεν υπάρχει ανάγκη «εκκαθαρίσεων», τότε γιατί επανέρχεται;
Οι απαντήσεις είναι τρεις και είναι όλες πολιτικές:

Για να στραφεί η κοινωνία εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, δηλαδή εκείνων που διεκδικούν καλύτερους μισθούς και συνθήκες.
Για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση «μεταρρυθμιστικής τόλμης», ενώ στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα.
Για να καλύψει τις πραγματικές παθογένειες: υποστελέχωση, εξαντλημένο προσωπικό, διαλυμένες υπηρεσίες.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η μονιμότητα — είναι η εγκατάλειψη

Η δημόσια διοίκηση υποφέρει από:

χιλιάδες κενές θέσεις,
έλλειψη σημαντικών ειδικοτήτων,
ακραία γερασμένο προσωπικό,
ελάχιστη επιμόρφωση,
σύγχρονα εργαλεία που λείπουν ή δεν υποστηρίζονται.

Αντί να αντιμετωπιστούν αυτά, το Δημόσιο παρουσιάζεται ξανά ως «το μεγάλο πρόβλημα».
Είναι πιο εύκολο να δείχνεις με το δάχτυλο παρά να κάνεις δουλειά.

Η συζήτηση δεν ανοίγει για λύση — ανοίγει για εντυπώσεις

Σε μια περίοδο που η κοινωνία πιέζεται από ακρίβεια, υποστελέχωση σε Υγεία και Παιδεία και διοικητικά χάσματα παντού, η κουβέντα για τη μονιμότητα λειτουργεί σαν «πυροτέχνημα».

Και το συμπέρασμα είναι απλό:
Όταν οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις είναι δύσκολες, οι εύκολοι εχθροί είναι χρήσιμοι.