«Ένα σχολείο σε καθεστώς φόβου – κι ένα κράτος που κάνει πως δεν βλέπει»

Από τη μαρτυρία ενός πρώην διευθυντή: “Φοβόμουν για τη ζωή μου”

Μια χώρα που αφήνει τους δασκάλους της να «φυλάνε Θερμοπύλες» χωρίς κανένα στήριγμα, δεν έχει δικαίωμα να μιλά για Παιδεία.
Στην καρδιά της Κρήτης, στα Βορίζια, ένας διευθυντής σχολείου αναγκάζεται να φύγει νύχτα, επειδή τόλμησε να κάνει το αυτονόητο: να προστατεύσει τα παιδιά του.

Η μαρτυρία του είναι μια γροθιά στο στομάχι – και ένα κατηγορητήριο κατά της Πολιτείας, της τοπικής κοινωνίας και μιας κουλτούρας βίας που όλοι κάνουν πως δεν υπάρχει.

 «Το σχολείο είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης»

Καθημερινές απειλές, βανδαλισμοί, επιθέσεις σε εκπαιδευτικούς.
Γονείς που σπρώχνουν τα παιδιά τους στη σύγκρουση, “για να μη τους τα πατήσουν οι δάσκαλοι”.
Μητέρες που καλούν στο τηλέφωνο για να ουρλιάξουν απειλές.
Ένας δάσκαλος που πάει στη δουλειά του με το στομάχι σφιγμένο — όχι από άγχος, αλλά από φόβο.

Κι από πάνω, η Διοίκηση με το γνωστό ρεφρέν:

«Κρατήστε χαμηλούς τόνους, να μη δημιουργηθεί θέμα».

Ο διευθυντής που έγινε «εχθρός»

Όταν ο άνθρωπος αυτός προσπάθησε να βγάλει τα παιδιά από τη μιζέρια τους —να τα πάει σε άλλα σχολεία, να δουν άλλες εικόνες— έγινε αυτομάτως στόχος.
Απειλές, ανώνυμα μηνύματα, επιθέσεις.
Η τιμωρία του; Να φύγει. Να “εξαφανιστεί” πριν ξημερώσει.

Το κράτος;
Απόν.
Η κοινωνία;
Αμήχανη.
Η Εκκλησία;
Σιωπηλή.
Οι τοπικοί άρχοντες;
“Δεν είναι της αρμοδιότητάς μας”.

 Όταν η Πολιτεία νίπτει τας χείρας της

Δεν είναι απλώς μια ιστορία τρόμου σ’ ένα απομονωμένο χωριό.
Είναι η καθαρή εικόνα του πώς η σχολική βία –και η κοινωνική σήψη που τη γεννά– αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα:
με αδιαφορία, με κουκούλωμα, με γραφειοκρατία.

Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν ηρωοποίηση. Ζητούν απλώς να γυρίζουν σπίτι ζωντανοί.

Αλλά σε μια χώρα όπου το σχολείο παύει να είναι ασφαλές, ο φόβος γίνεται “μέρος της δουλειάς”.

Επίλογος

Η μαρτυρία αυτού του διευθυντή είναι κάτι πολύ περισσότερο από προσωπική ιστορία:
είναι κατηγορητήριο.
Και όσο η Πολιτεία συνεχίζει να μετράει “μόρια δυσπρόσιτων” αντί για ζωές που συνθλίβονται, η εκπαίδευση θα παραμένει το πιο επικίνδυνο επάγγελμα – εκεί όπου η ευθύνη πληρώνεται με σιωπή και μοναξιά.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Συζητήσεις για αλλαγές στο Λύκειο: Προς ένα πιο αυτόνομο και σύγχρονο σχολείο.

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Τεχνητή Νοημοσύνη: Ο νέος “επιτηρητής” των φιλολόγων