Η Ελλάδα, κάποτε λίκνο του πολιτισμού, κοιτίδα της δημοκρατίας και γη των φιλοσόφων, έχει καταντήσει σήμερα ένας σκιώδης εαυτός της.
Μια χώρα που εισάγει τα πάντα, από τα πιο βασικά μέχρι τα πιο εξειδικευμένα προϊόντα, ενώ η εγχώρια παραγωγή έχει συρρικνωθεί σε επίπεδα ντροπής.
Δεν παράγουμε πια ούτε τα στοιχειώδη. Ακόμα και οι σχάρες ομβρίων υδάτων –αυτά τα απλά μεταλλικά πλέγματα που καλύπτουν τα φρεάτια στους δρόμους μας– φέρουν τη σφραγίδα “Made in Turkey”.
Ναι, οι γείτονες που κάποτε πολεμούσαμε, τώρα μας προμηθεύουν με τα πιο ταπεινά υλικά της καθημερινότητάς μας.
Πώς φτάσαμε εδώ;
Η απάντηση κρύβεται σε δεκαετίες κακοδιαχείρισης, διαφθοράς και εθνικής απραξίας.
Σταδιακά τα τελευταία 40 χρόνια η Ελλάδα μετατράπηκε σε μια οικονομία υπηρεσιών και τουρισμού, εγκαταλείποντας τη βιομηχανία και τη γεωργία.
Εργοστάσια έκλεισαν, χωράφια ερημώθηκαν, και η νεολαία κατευθύνθηκε σε δημόσιες θέσεις, μαύρη εργασία ή μετνάστευση.
Σήμερα, το 80% των προϊόντων που καταναλώνουμε είναι εισαγόμενα.
Από τα ρούχα και τα τρόφιμα μέχρι τα μηχανήματα και τα δομικά υλικά, όλα έρχονται από αλλού –Κίνα, Τουρκία, Γερμανία, Ιταλία.
Η εγχώρια βιομηχανία έχει εξαφανιστεί: η κλωστοϋφαντουργία νεκρώθηκε, η μεταλλουργία περιορίστηκε σε ελάχιστες μονάδες, και ακόμα η ναυπηγική, που κάποτε έκανε την Ελλάδα ναυτική υπερδύναμη, βυθίστηκε σε λιμάνια ξένων συμφερόντων.
Πάρτε για παράδειγμα τις σχάρες ομβρίων υδάτων.
Αυτά τα κομμάτια χυτοσιδήρου, που θα έπρεπε να φτιάχνονται σε ελληνικά χυτήρια με ντόπιο μέταλλο, εισάγονται μαζικά από την Τουρκία.
Δήμοι και εργολάβοι προτιμούν φθηνά τουρκικά προϊόντα, επειδή η εγχώρια παραγωγή είναι ανύπαρκτη ή υπερκοστολογημένη λόγω γραφειοκρατίας και φόρων.
Το ίδιο ισχύει για χιλιάδες άλλα: τα πλακάκια στα σπίτια μας είναι ισπανικά, τα καλώδια ηλεκτρικά κινέζικα, τα φάρμακα γερμανικά.
Η Ελλάδα έχει γίνει αποθήκη ξένων εμπορευμάτων, με το εμπορικό ισοζύγιο να βυθίζεται σε ελλείμματα δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο.
Αυτή η εξάρτηση δεν είναι μόνο οικονομική – είναι εθνική ταπείνωση.
Χάνουμε θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία και αυτονομία.
Οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, οι επιχειρήσεις κλείνουν, και η χώρα ζει από δανεικά και επιδοτήσεις.
Ενώ η Τουρκία χτίζει βιομηχανίες και εξάγει σε όλο τον κόσμο, εμείς εισάγουμε ακόμα και τα εργαλεία για να σκάψουμε τους δρόμους μας.
Πότε θα ξυπνήσουμε;
Χρειάζεται επανεκβιομηχάνιση, μείωση φόρων, ενθάρρυνση επενδύσεων και εθνική στρατηγική. Αλλιώς, η κατάντια θα γίνει μόνιμη, και η Ελλάδα θα μείνει μόνο με τις αναμνήσεις ενός ένδοξου παρελθόντος.
ο Ανταποκριτής
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
