Το θεσμικό «έγκλημα» πίσω από την αποτρόπαιη επίθεση με πιρούνι εις βάρος 39χρονης εγκυμονούσας – Η ατιμωρησία «γέννησε» το επόμενο θύμα

Σοκαρισμένη παραμένει η ελληνική κοινωνία από την απίστευτη αγριότητα της επίθεσης που δέχθηκε μια 39χρονη έγκυος γυναίκα από τον 43χρονο σύντροφό της, ο οποίος τη μαχαίρωσε κυριολεκτικά με ένα πιρούνι, προκαλώντας πάνω από 100 τραύματα στο πρόσωπο, στα άνω άκρα και στην κοιλιά της. Το περιστατικό, που θα έπρεπε να προκαλέσει μόνο φρίκη, φέρνει στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο πρόβλημα, την θεσμική αποτυχία του κράτους να προστατεύσει την κοινωνία από τους κατ’ εξακολούθηση δράστες βίας.

Ο 43χρονος, όπως αποκαλύπτεται, δεν ήταν κάποιος «άγνωστος». Από το 2012 είχε απασχολήσει επανειλημμένα τις Αρχές για σωρεία αδικημάτων,από φθορά ξένης ιδιοκτησίας και κλοπές μέχρι απείθεια, επικίνδυνη οδήγηση και ακόμη και έκθεση της ανήλικης κόρης του σε κίνδυνο. Είχε συλληφθεί 12 φορές μέσα σε 13 χρόνια και μάλιστα είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης μόλις τον περασμένο Αύγουστο. Κι όμως, λίγες εβδομάδες μετά την αποφυλάκισή του, κυκλοφορούσε ελεύθερος, έτοιμος να ξαναχτυπήσει.

Το ερώτημα που αναδύεται είναι αμείλικτο, πώς ένας υπότροπος με τέτοιο ιστορικό βίας βρέθηκε ξανά εκτός φυλακής;

Πού σταματά η επιείκεια της Δικαιοσύνης και πού αρχίζει η αδιαφορία του συστήματος απέναντι στην ανθρώπινη ζωή;

Ο ποινικολόγος Βασίλης Χειρδάρης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό του MEGA, εξήγησε το θεσμικό κενό που επιτρέπει σε επικίνδυνους δράστες να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Όπως ανέφερε, στην Ελλάδα «ο δικαστής δεν έχει πρόσβαση σε πλήρη εικόνα του παρελθόντος ενός κατηγορουμένου». Το δικαστήριο βλέπει μόνο τις αμετάκλητες ποινές που έχουν περάσει από τον Άρειο Πάγο ή έχουν καταστεί τελεσίδικες. Εάν κάποιος έχει διαπράξει νέα αδικήματα για τα οποία δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση, αυτά δεν εμφανίζονται καν στο ποινικό του μητρώο.

Με άλλα λόγια, ο δικαστής βλέπει μπροστά του έναν «καθαρό» φάκελο, ενώ στην πραγματικότητα έχει απέναντί του έναν υπότροπο που απλώς δεν έχει ακόμα προλάβει να καταδικαστεί τελεσίδικα. Το νομικό αυτό πλαίσιο, που απορρέει από το τεκμήριο αθωότητας, δημιουργεί ένα πεδίο ασυλίας για εκείνους που γνωρίζουν πώς να καθυστερούν τη Δικαιοσύνη, με ενστάσεις, αναβολές και εφέσεις.

Ο κ. Χειρδάρης υπογραμμίζει πως «οποιαδήποτε άλλη λύση θα προσέκρουε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το σύστημα επιτρέπει την επανάληψη εγκλημάτων από άτομα που αποδεδειγμένα αποτελούν απειλή. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο νομικό, αλλα και βαθιά θεσμικό.

Την ίδια ώρα, η 39χρονη γυναίκα δίνει μάχη για να διατηρήσει την όρασή της και να ξεπεράσει τη φρίκη που έζησε. Νοσηλεύεται στο νοσοκομείο «Αττικόν» σε κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση, ενώ, ευτυχώς, το έμβρυο που κυοφορεί δεν κινδυνεύει. Όπως ανέφερε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, «ήρθε αιμόφυρτη, με τρυπήματα σε όλο το πρόσωπο από πιρούνι. Οι γιατροί ειδοποίησαν αμέσως την αστυνομία. Είναι έγκυος τριών μηνών· δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια σκληρότητα».

Η υπόθεση αυτή δεν είναι απλώς ένα ακόμα περιστατικό έμφυλης βίας· είναι καθρέφτης μιας Δικαιοσύνης «χωρίς μνήμη». Ενός κράτους που επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε υπόθεση σαν να ξεκινά από το μηδέν, λες και οι εγκληματικές συμπεριφορές είναι «στιγμιαία λάθη» και όχι επαναλαμβανόμενα μοτίβα.

Πώς προστατεύονται οι γυναίκες και τα παιδιά όταν το θεσμικό πλαίσιο παραμένει τυφλό απέναντι στους υποτρόπους; Μήπως τελικά το ίδιο το κράτος, με τη γραφειοκρατία και την ατολμία του, γίνεται συνένοχο στην επόμενη επίθεση;

Αν δεν υπάρξει μηχανισμός έγκαιρης πληροφόρησης των δικαστηρίων για την πραγματική εγκληματική πορεία κάθε δράστη, αν δεν θεσπιστεί ένα ενιαίο σύστημα αξιολόγησης επικινδυνότητας, τότε κάθε τέτοιο περιστατικό θα επαναλαμβάνεται, και κάθε φορά, η Δικαιοσύνη θα εκπλήσσεται για ένα έγκλημα που η ίδια επέτρεψε να συμβεί.