Χθες ο Νετανιάχου μίλησε με τον Πούτιν. Ναι, τον Πούτιν – αυτόν που η Δύση έχει εξορίσει στη γωνία του παγκόσμιου κακού, αλλά όταν καίγεται η Μέση Ανατολή, όλοι σπεύδουν να τον πάρουν ένα τηλέφωνο. Την ίδια ώρα, διαπραγματευτές από τη Χαμάς και το Ισραήλ βρίσκονταν στο Κάιρο, στην Αίγυπτο του στρατηγού Σίσι, για να συζητήσουν την απελευθέρωση των ομήρων και την παύση των εχθροπραξιών. Δηλαδή, εκεί όπου η πραγματική πολιτική συνεχίζει να συμβαίνει — όχι στις Βρυξέλλες, ούτε στις οθόνες των ευρωβουλευτών που πατάνε «like» σε αναρτήσεις με σημαίες ειρήνης.
Από τη μια πλευρά, οι Παλαιστίνιοι. Άνθρωποι που πολεμούν εδώ και σαράντα χρόνια για έναν σκοπό που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έχουν ξεχάσει πώς να προφέρουν. Ο καθένας μπορεί να έχει χάσει δύο γιους, τρία σπίτια και μισή ζωή, αλλά εξακολουθεί να πιστεύει πως έχει πατρίδα. Από την άλλη, οι Ισραηλινοί, που έχουν κι αυτοί θαμμένους συγγενείς, παιδιά σκοτωμένα, και οι οποίοι στο πλάισιο της υπεράσπισης της πατρίδας τους έχουν κάνει εγκλήματα, για τα οποία δέχονται παγκόσμια κριτική με πρωτοφανή ένταση.
Πού γίνονται αυτά; Στην Αίγυπτο του Σίσι. Εκείνου που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας για να μην περάσει η χώρα του στον περίφημο «άξονα του κακού». Κι όλα αυτά υπό την σκιά του Ντόναλντ Τραμπ — ενός ανθρώπου που, αφού τον κυνηγούσε το κράτος και το παρακράτος των ΗΠΑ για χρόνια, τώρα βλέπει ξανά να τον παίρνουν τηλέφωνο όταν ο κόσμος καίγεται.
Κι εμείς εδώ στην Ευρώπη, και ειδικά στην Αθήνα, τι κάναμε; Μα φυσικά, ασχοληθήκαμε με τον «στόλο των ηλιθίων». Τον στόλο εκείνων των «ανθρωπιστών» που αποφάσισαν να σώσουν τη Γάζα με μια lifestyle κρουαζιέρα, δήθεν για λόγους ανθρωπιστικής βοήθειας – που θα μπορούσαν να έχουν παραδόσει στις χριστιανικές οργανώσεις στο διπλανό της Γάζας λιμάνι, αλλά δεν το έκαναν διότι ήθελαν να τονίσουν το φαινόμενο της συλλογικής αυτοπαρηγοριάς της ευρωπαϊκής ενοχής.
Ένα θέαμα σχεδόν αλληγορικό, που συμπυκνώνει το τι είναι πια η Ευρώπη: μια ήπειρος χωρίς βαρύτητα, χωρίς ρόλο, χωρίς σπονδυλική στήλη. Ένας μηχανισμός που κόβει λεφτά, μοιράζει επιδοτήσεις, και νομίζει πως «ηθική ανωτερότητα» σημαίνει να αναρτάς hashtags.
Όλες οι χώρες γύρω της – από την Τουρκία μέχρι την Αίγυπτο και τη Λιβύη- την αντιμετωπίζουν όπως της αξίζει: σαν μια πλούσια θεία που γκρινιάζει, αλλά στο τέλος πληρώνει. Εκβιάζεται με μεταναστευτικά ρεύματα, με ενεργειακές απειλές, με «ανθρωπιστικές κρίσεις». Και πάντα, μα πάντα, αντιδρά με συνέδρια, διαβήματα και αναρτήσεις «όχι στη βία».
Επικεφαλής αυτού του θιάσου «συνειδητοποιημένων» πολιτών είναι η γνωστή Γκρέτα – η οποία μάλλον έχει ως μεγαλύτερο τραύμα ζωής τη φορά που δεν βρήκε το αγαπημένο της ολλανδικό μπιφτέκι σόγιας και αναγκάστηκε να φάει ιταλικό. Δίπλα της, ο Ιάσωνας Αποστολόπουλος, που είδε μια φορά λιμενικούς της Λιβύης να κάνουν τη δουλειά τους και έκανε τρεις μέρες live μετάδοση για να εξηγήσει στο Twitter πόσο κακοί είναι. Ναι, ο ίδιος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη πήγε να βραβεύσει – τότε που δεν είχε ακόμα αποφασίσει αν είναι σωστό να σώζεις τους λαθρομετανάστες ή να αποτρέπεις τις μεταναστευτικές .
Έτσι λοιπόν, ενώ οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται στο Κάιρο, στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον, η ευρωπαϊκή ήπειρος παρακολουθεί τον «στόλο των χρήσιμων ηλιθίων» να εκπροσωπεί μια θεατράλε δήθεν συνείδηση. Έναν στόλο ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα πού πηγαίνουν, ούτε γιατί – εκτός από αυτούς που απλά ήταν πράκτορες – αλλά νιώθουν καλά επειδή πηγαίνουν κάπου.
Όπως κι η Ευρώπη συνολικά: πλέει στα ρηχά, τραγουδώντας ύμνους στο διεθνές δίκαιο, την ώρα που οι πραγματικοί παίκτες χαράσσουν τις ακτές με νέους χάρτες.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
