Η Γαλλία σε κρίση χρέους και κοινωνικού διχασμού: «Πώς να κυβερνήσεις μια χώρα με 246 τύπους τυριού;»

Η περίφημη φράση που αποδίδεται στον Σαρλ ντε Γκωλ παραμένει επίκαιρη, αποτυπώνοντας τις δυσκολίες διακυβέρνησης της Γαλλίας – μια χώρα με βαθιά κοινωνική πόλωση και οικονομικές προκλήσεις. Αν και δεν είναι βέβαιο ότι ο Ντε Γκωλ όντως την είπε, η ατάκα συμβολίζει τις προκλήσεις της εξουσίας στο Παρίσι και τη δυσκολία λήψης αποφάσεων σε μια πολυποίκιλη κοινωνία.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού, ο τέταρτος σε λιγότερο από δύο χρόνια, επέλεξε την αποχώρηση ως στρατηγική κίνηση, προτείνοντας προϋπολογισμό με περικοπές 44 δισεκατομμυρίων ευρώ χωρίς να διαθέτει την απαραίτητη πλειοψηφία. Οι δημόσιες εμφανίσεις του ήταν περιορισμένες, ενώ οι κινήσεις του έδειχναν περισσότερο μέριμνα για υστεροφημία παρά πραγματική επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας. Παρά τις πολιτικές του εμπειρίες, οι πρωτοβουλίες του είχαν μικρό αντίκτυπο, αφήνοντας τον μεγαλύτερο πολιτικό απολογισμό του ως απλή αναφορά.

Η Γαλλία αντιμετωπίζει κρίσιμες αποφάσεις τα τελευταία πέντε χρόνια, κυρίως λόγω δημοσιονομικών δυσκολιών και κοινωνικού διχασμού. Το 44 δισεκατομμύρια ευρώ που προτείνονται για άμεσες περικοπές είναι μόνο το πρώτο βήμα, ενώ η πραγματική πρόκληση είναι η διαχείριση ενός κοινωνικού φάσματος από την ακροδεξιά έως την ακροαριστερά. Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 61% των πολιτών θέλει εκλογές, η ακροδεξιά συγκεντρώνει πάνω από 34% και η αριστερά 24%, ενώ το κόμμα του Μακρόν δεν ξεπερνά το 14%.

Η πόλωση είναι τεράστια και οι διαφορές μεταξύ των πολιτικών πόλων μεγάλες, από την αντιπάθεια προς τους ξένους έως την απαίτηση οι πλούσιοι να πληρώσουν τα πάντα. Η διαχείριση αυτών των προβλημάτων από τον Μακρόν δεν έχει αποδώσει, ενώ οι πολιτικές του ενέτειναν τις εντάσεις και μείωσαν την υπομονή και την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Τώρα, με την έναρξη νέων κινητοποιήσεων από συνδικάτα και πολίτες, η χώρα κινδυνεύει να βιώσει έντονες κοινωνικές αναταράξεις, παρόμοιες με τις εμπειρίες των «κίτρινων γιλέκων» το 2018. Η αντίδραση του Μακρόν παραμένει αβέβαιη, ενώ η βούληση του γαλλικού λαού γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, θέτοντας τον Πρόεδρο σε δύσκολη θέση.