Ο Τραμπ φαίνεται να προσπαθεί να κερδίσει την τύχη του με τον Πούτιν, ο οποίος είναι ανοιχτός σε συμβιβασμούς, όχι σε παραχωρήσεις, πόσο μάλλον σε σημαντικές υποχωρήσεις στον τομέα της ασφάλειας. Εάν αυτή η προσέγγιση δεν αλλάξει, τότε αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση.
Οι δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία είναι ένα από τα κύρια ζητήματα που καθυστερούν την πολιτική επίλυση της σύγκρουσης . Η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική της επιχείρηση (SMO) κυρίως ως απάντηση στις απειλές που προέρχονται από το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία. Θα ήταν επομένως μια σημαντική παραχώρηση για τη Ρωσία να συμφωνήσει σε κάποιο επίπεδο αυτών των απειλών, ίσως ακόμη και σε πιο έντονες μορφές από ό,τι πριν από την SMO, να παραμείνουν και μετά το τέλος της σύγκρουσης. Όπως αποδεικνύεται, ωστόσο, αυτό ακριβώς οραματίζεται ο Τραμπ σύμφωνα με τις δικές του δηλώσεις και πρόσφατες αναφορές:
* 18 Αυγούστου: « Η Ουκρανία προσφέρει στον Τραμπ συμφωνία όπλων ύψους 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να εξασφαλίσει εγγυήσεις ασφαλείας »
* 23 Αυγούστου: « Το Πεντάγωνο έχει σιωπηλά μπλοκάρει τις επιθέσεις πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς της Ουκρανίας στη Ρωσία »
* 25 Αυγούστου: « Ο Τραμπ λέει ότι οι ΗΠΑ έχουν σταματήσει να χρηματοδοτούν την Ουκρανία »
* 25 Αυγούστου: « Οι ΗΠΑ δεν θα διαδραματίσουν βασικό ρόλο στις εγγυήσεις ασφαλείας της Ουκρανίας – Τραμπ »
* 26 Αυγούστου: « Οι ΗΠΑ προσφέρουν αεροπορική και μυστική υποστήριξη στις μεταπολεμικές δυνάμεις στην Ουκρανία »
Τα αντίστοιχα συμπεράσματα είναι ότι: 1) Η Ουκρανία θέλει ο Τραμπ να συνεχίσει τη νέα του πολιτική έμμεσου εξοπλισμού μέσω νέων πωλήσεων όπλων στο ΝΑΤΟ· 2) παρόλο που οι ΗΠΑ δεν επιτρέπουν πλέον στην Ουκρανία να χτυπήσει παγκοσμίως αναγνωρισμένα ρωσικά εδάφη, μόλις εγκρίθηκαν 3.350 πύραυλοι αεροσκαφών Extended Range Attack Munition σύμφωνα με την προαναφερθείσα πολιτική· 3) τέτοιες συμφωνίες αντιπροσωπεύουν τη νέα του προσέγγιση στη σύγκρουση· 4) είναι απρόθυμος να εμπλακεί πιο βαθιά· αλλά 5) οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ακόμα να βοηθήσουν τις δυνάμεις της ΕΕ στην Ουκρανία.
Από την επίσημη οπτική γωνία της Ρωσίας, η οποία μπορεί υποθετικά να μην αντικατοπτρίζει την πραγματική της, κεκλεισμένων των θυρών: 1) η συνεχιζόμενη ροή οποιωνδήποτε όπλων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι απαράδεκτη· 2) είναι ακόμη χειρότερο αν είναι σύγχρονα επιθετικά (τα Javelins και τα Stingers από την περίοδο πριν από την SMO ήταν ήδη αρκετά κακά)· 3) η υπερηφάνεια του Τραμπ για τη νέα του πολιτική καθιστά απίθανο να αλλάξει πορεία· 4) είναι αξιέπαινο το γεγονός ότι δεν θέλει να εμπλακεί πιο βαθιά· αλλά 5) οι οποιεσδήποτε δυτικές δυνάμεις στην Ουκρανία παραμένουν απαράδεκτες.
Συνεπώς, τα μήλα της έριδος είναι η συνεχιζόμενη ροή σύγχρονων επιθετικών όπλων προς την Ουκρανία και το φλερτ των ΗΠΑ με την υποστήριξη στρατευμάτων της ΕΕ εκεί, τα οποία, σύμφωνα με την προηγούμενη αναφορά, θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε κάποια απόσταση από το μέτωπο πίσω από εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ ουκρανικά στρατεύματα και ειρηνευτικές δυνάμεις ουδέτερων χωρών. Η υποστήριξη των ΗΠΑ θα μπορούσε να λάβει τη μορφή πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης, διοίκησης και ελέγχου, περισσότερης αεράμυνας, και αεροσκαφών, logistics και ραντάρ που υποστηρίζουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που επιβάλλεται από την ΕΕ.
Το προαναφερθέν σενάριο θα εντείνει τις απειλές που προέρχονται από το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία. Θα ήταν ένας πιο τρομερός αντίπαλος από ό,τι στην εποχή πριν από τον SMO και αυτή τη φορά θα είχε την άμεση υποστήριξη ορισμένων στρατευμάτων χωρών του ΝΑΤΟ στο έδαφός της, ακόμη και αν οι ΗΠΑ δεν τους παρέχουν επίσημα προστασία βάσει του Άρθρου 5. Ο κίνδυνος ενός θερμού πολέμου μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας που θα ξεσπάσει είτε από το σχέδιο του μπλοκ είτε από την Ουκρανία που θα τους χειραγωγήσει σε αυτόν μέσω μελλοντικών προκλήσεων, θα ήταν επομένως πρωτοφανώς υψηλός και θα παρέμενε μια διαρκής απειλή.
Συνεπώς, είναι απίθανο η Ρωσία να συμφωνήσει με αυτό, ακόμη και αν η Δύση εξαναγκάσει την Ουκρανία να παραχωρήσει όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές, κάτι που είναι απίθανο σε κάθε περίπτωση, καθώς αυτό θα ισοδυναμούσε με τη φύση των απειλών που προέρχονται από το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία να είναι πολύ χειρότερη από ό,τι πριν από την SMO. Στην καλύτερη περίπτωση, η Ρωσία θα μπορούσε να συμφωνήσει στην εισροή σύγχρονων επιθετικών όπλων στην Ουκρανία και ίσως δυτικών στρατευμάτων δυτικά του Δνείπερου, αλλά μόνο εάν όλα ανατολικά του ποταμού αποστρατιωτικοποιηθούν και οι ΗΠΑ μειώσουν σημαντικά τις δυνάμεις τους στην Ευρώπη.
Η πρόταση αποστρατικοποίησης υποβλήθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο εδώ και θα συνεπαγόταν επίσης τον έλεγχο αυτής της περιοχής «Υπερδνείπερο» (TDR) από μη δυτικές ειρηνευτικές δυνάμεις με μόνο μια συμβολική παρουσία της Ουκρανίας, όπως οι τοπικές αστυνομικές δυνάμεις. Αυτή η ρύθμιση ευθυγραμμίζεται με το πνεύμα αυτού που εξετάζεται τώρα σύμφωνα με την προαναφερθείσα έκθεση όσον αφορά τις ειρηνευτικές δυνάμεις ουδέτερων χωρών που περιπολούν το μέτωπο, τα εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ ουκρανικά στρατεύματα πίσω τους και στη συνέχεια τα δυτικά στρατεύματα σε κάποια απόσταση πίσω.
Οι διαφορές, ωστόσο, είναι ότι η TDR δεν θα αποστρατιωτικοποιηθεί λόγω της παρουσίας εκεί εκπαιδευμένων από το ΝΑΤΟ ουκρανικών στρατευμάτων και η ΕΕ θα επιβάλει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, είτε σε ολόκληρη την Ουκρανία είτε δυτικά της TDR. Η Ρωσία θα μπορούσε να δεχτεί εκπαιδευμένα από το ΝΑΤΟ ουκρανικά στρατεύματα στην TDR εάν το Κίεβο παραχωρήσει όλες τις αμφισβητούμενες περιοχές, αλλά μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων εκεί πιθανότατα θα παραμείνει απαράδεκτη. Μια σημαντική μείωση των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, ωστόσο, θα μπορούσε να κάνει μια ζώνη δυτικά του Δνείπερου πιο εύληπτη για τη Ρωσία.
Συνοψίζοντας, το ενδιαφέρον του Τραμπ να συνεχίσει τη νέα του πολιτική έμμεσου εξοπλισμού της Ουκρανίας μέσω του ΝΑΤΟ, ακόμη και να βοηθήσει ορισμένες από τις δυνάμεις του μπλοκ που βρίσκονται εκεί, θα μπορούσε θεωρητικά να εγκριθεί από τη Ρωσία ως μέρος μιας πολιτικής λύσης, αλλά μόνο υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αυτές είναι εδαφικές παραχωρήσεις και μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που ελέγχεται από μη δυτικές ειρηνευτικές δυνάμεις, ενώ μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δυτικά του ποταμού, επιβαλλόμενη από την ΕΕ, θα μπορούσε – στο εξαιρετικά απίθανο σενάριο που έχει συμφωνηθεί – να απαιτήσει σημαντική μείωση των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι ο Τραμπ έχει εντείνει τη ρητορική του κατά της Ρωσίας μετά την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Λευκού Οίκου για τις εγγυήσεις ασφαλείας με τον Ζελένσκι και μια χούφτα Ευρωπαίων ηγετών. Αυτό περιλαμβάνει την αντιπαράθεση με τον Μπάιντεν επειδή δεν ενέκρινε ουκρανικές επιθέσεις εντός του παγκοσμίως αναγνωρισμένου εδάφους της Ρωσίας και την απειλή οικονομικού πολέμου με τη Ρωσία εάν ο Πούτιν δεν συμβιβαστεί. Ο Τραμπ μπορεί έτσι να προσπαθήσει να καταστήσει το χειρότερο σενάριο του Πούτιν τετελεσμένο γεγονός, όπως εξηγείται σε αυτήν την αναλυτική σειρά:
* 16 Αυγούστου: « Τι εμποδίζει έναν μεγάλο συμβιβασμό για την Ουκρανία; »
* 21 Αυγούστου: « Ποιες δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία θα μπορούσαν να είναι αποδεκτές από τον Πούτιν; »
* 22 Αυγούστου: « Η άμεση επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία μπορεί σύντομα να μετατραπεί σε επικίνδυνο γεγονός »
Η ΕΕ, ο Ζελένσκι και οι πολεμοχαρείς των ΗΠΑ, όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ, θα προτιμούσαν είτε ο Τραμπ να υποβάλει απαράδεκτες απαιτήσεις στον Πούτιν που σαμποτάρουν την ειρηνευτική διαδικασία, οι οποίες στη συνέχεια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δικαιολογήσουν την κλιμάκωση της Δύσης, είτε να τον εξαναγκάσει επικίνδυνα σε αυτό το τετελεσμένο γεγονός. Κρίνοντας από τα λόγια του Τραμπ μέχρι στιγμής και τα πρόσφατα δημοσιεύματα, προσπαθεί να κερδίσει την τύχη του με τον Πούτιν, ο οποίος είναι ανοιχτός σε συμβιβασμούς, όχι σε παραχωρήσεις, πόσο μάλλον σε σημαντικές παραχωρήσεις ασφαλείας. Εάν αυτή η προσέγγιση δεν αλλάξει, τότε αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση.
https://korybko.substack.com/p/heres-what-the-us-security-guarantees
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
