«Δεν είχα ούτε να φάω» – Πέθανε η 67χρονη που αυτοπυρπολήθηκε στο Ζάππειο

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Συγκλονισμό προκαλεί ο θάνατος της 67χρονης γυναίκας που αυτοπυρπολήθηκε το πρωί της Τετάρτης 30 Ιουλίου έξω από την Αίγλη του Ζαππείου, σε μια πράξη απόγνωσης που συγκλόνισε περαστικούς και έφερε στην επιφάνεια μια σκληρή κοινωνική πραγματικότητα.

Η γυναίκα, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες ήταν πρώην δημοσιογράφος στην ΕΡΤ και στην Ελευθεροτυπία, περιλούστηκε με εύφλεκτο υγρό και έβαλε φωτιά στον εαυτό της λίγα λεπτά μετά τις 10:00, την ώρα που οι Εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς πραγματοποιούσαν πρόβα για την καθιερωμένη τελετή αλλαγής στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Οι άνδρες της φρουράς επενέβησαν άμεσα με πυροσβεστήρα, κατορθώνοντας να σβήσουν τη φωτιά και να διατηρήσουν τη γυναίκα στη ζωή.

Δυστυχώς, η 67χρονη υπέκυψε στα βαριά εγκαύματα το απόγευμα της Πέμπτης, παρά τις προσπάθειες των γιατρών στο νοσοκομείο. Οι μαρτυρίες αναφέρουν πως, λίγο πριν την πράξη της, ακούστηκε να λέει: «δεν είχα ούτε να φάω», φράση που αποτυπώνει τον βαθύ κοινωνικό και υπαρξιακό της αδιέξοδο.

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Παντελάκης την αναγνώρισε και της απέδωσε με συγκίνηση το όνομα Αύρα, μεταφέροντας μια ανθρώπινη μαρτυρία για την παλιά τους συναδελφική σχέση. Την περιγράφει ως ένα γλυκό, ήρεμο κορίτσι με ευγένεια και διακριτική παρουσία, που εργαζόταν αθόρυβα και με αξιοπρέπεια, χωρίς να ανήκει στους προβεβλημένους του επαγγέλματος. Με λόγια που λειτουργούν σαν επικήδειος, ο Παντελάκης θυμίζει τη σιωπηλή αξιοπρέπεια των ανθρώπων που έμειναν πίσω όταν έκλεισαν μαζικά εκδοτικά συγκροτήματα, αφήνοντας πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ.

Κανείς όμως, ούτε ο ίδιος, ούτε οι αυτόπτες μάρτυρες δεν γνώριζε ποια ήταν η γυναίκα. Ήταν, απλώς, «μια 67χρονη που δεν είχε να φάει». Ένα πρόσωπο χωρίς όνομα, χωρίς προβολή, που πέρασε στα ψιλά, όσο και αν η φλόγα της τραγικής της πράξης προσπάθησε να ακουστεί πιο δυνατά από τις σιωπές της κοινωνίας.

Η υπόθεση της Αύρας δεν είναι απλώς ένα τραγικό συμβάν· είναι κραυγή. Είναι υπενθύμιση πως πίσω από τη βιτρίνα του Ζαππείου, πίσω από τους επίσημους και τις επετείους, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα: των ξεχασμένων, των αόρατων, των ανθρώπων που κάποτε έδιναν τον λόγο τους στο κοινό και σήμερα φεύγουν σιωπηλά, χωρίς να έχει απομείνει ούτε φωνή, ούτε δικαίωμα, ούτε ένα πιάτο φαγητό.