Προεκλογικό θέατρο παραλόγου με συγκρούσεις βιτρίνας…
Πίσω από τις τηλεοπτικές κοκορομαχίες και τις προσχηματικές ατάκες, το πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνει ξανά τον βαθύ του αυτισμό απέναντι στην κοινωνία. Οι δήθεν «σφοδρές αντιπαραθέσεις» ανάμεσα σε Μητσοτάκη, Ανδρουλάκη και Τσίπρα λειτουργούν περισσότερο σαν πρόβα συνεννόησης παρά σαν πραγματική σύγκρουση. Την ώρα που ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει αποσύνθεση σε υγεία, δικαιοσύνη, παιδεία και εργασία, το πολιτικό προσωπικό παίζει την ίδια κακοπαιγμένη παράσταση με εναλλασσόμενους ρόλους.
Η ουσία είναι απλή: η διακυβέρνηση της χώρας προετοιμάζεται ερήμην του λαού. Οι φραστικές αψιμαχίες καλύπτουν ένα κοινό έδαφος: την προσήλωση όλων των κομμάτων εξουσίας σε πολιτικές λιτότητας, ελέγχου και συναλλαγής. Οι μνήμες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι νωπές, όσο κι αν προσπαθούν να τις θάψουν. Και η απουσία καθαρών γραμμών σήμερα δεν αποκλείει τίποτε για αύριο.
Ο Ανδρουλάκης, παρά τα «αντιδεξιά» του ξεσπάσματα, είναι πολιτικός που υπηρέτησε πλάι στον Βενιζέλο και την τρόικα. Γνωρίζει καλά ότι η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει πολιτικά είναι να διαπραγματευτεί το εκλογικό του ποσοστό με κάποιον από τους παλιούς συνεταίρους. Ο Τσίπρας, από την άλλη, εμφανίζεται ως «επιστροφή», πατώντας πάνω στον φόβο που προκαλεί στον πασοκικό μηχανισμό. Όμως είναι ίδιο σύστημα. Έπαιξε τον ρόλο του, πρόδωσε την ελπίδα και τώρα επανέρχεται ως καταλύτης εξελίξεων.
Η κοινωνία παρακολουθεί ένα παιχνίδι θέσεων και εντυπώσεων. Ούτε λόγος για πρόγραμμα ανασυγκρότησης του κράτους. Ούτε λέξη για το ξεχαρβάλωμα των νοσοκομείων, των δικαστηρίων και των υποδομών. Αντίθετα, όλη η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από το ποιος θα μπει σε ποια κυβέρνηση και με ποιον πρωθυπουργό. Η ακυβερνησία που επικαλείται ο Μητσοτάκης δεν αφορά το χάος που προκαλεί η πολιτική του, αλλά την πιθανότητα να μη βρει συμπαίκτες για το επόμενο σχήμα.
Όσο πλησιάζουμε στις κάλπες, τόσο θα εντείνεται ο εκβιασμός του «μονόδρομου». Η δεύτερη κάλπη παρουσιάζεται ήδη ως λύση για την «σταθερότητα», δηλαδή για την παγίωση της ίδιας φθαρμένης εξουσίας. Οι συντηρητικοί ψηφοφόροι θα στοχευθούν, ξανά, από τον φόβο. Όμως το ερώτημα δεν είναι αν θα έχουμε κυβέρνηση…, αλλά τι είδους κυβέρνηση και με ποια νομιμοποίηση.
Ακόμη και εντός της ΝΔ ακούγονται φωνές για «κυβέρνηση ειδικού σκοπού» με ΠΑΣΟΚικές εφεδρείες. Οι ίδιοι άνθρωποι που έστησαν τα μνημόνια και τις σκανδαλώδεις συμβάσεις, τώρα ονειρεύονται ρυθμιστικό ρόλο. Αν το αποτέλεσμα της κάλπης τούς το επιτρέψει, δεν θα διστάσουν να επαναλάβουν παλιά σενάρια, πίσω από κλειστές πόρτες και τηλεφωνικές γραμμές.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Ανίκανος να εμπνεύσει και να ενώσει, παραμένει βυθισμένος στην εσωστρέφεια και στη φθορά που ο ίδιος προκάλεσε. Όσα στελέχη του σήμερα εγκαλούν τον Μητσοτάκη, υπήρξαν χθες συνυπεύθυνα για το μνημονιακό ξεπούλημα.
Η μόνη σταθερή πραγματικότητα είναι η απογοήτευση των πολιτών και η βαθιά κρίση εκπροσώπησης. Καμία από τις τρεις ηγεσίες δεν έχει να προτείνει τίποτε που να υπερβαίνει τα όρια του συστήματος. Ο λαός όμως δεν είναι αναγκασμένος να διαλέξει ανάμεσα στα ίδια φθαρμένα πρόσωπα, ούτε να παίξει σε ένα στημένο παιχνίδι.
Οι εκλογές δεν είναι διαδικασία νομιμοποίησης παλιών συμφωνιών. Είναι ευκαιρία ανατροπής. Κι αυτή η ευκαιρία δεν ανήκει σε κανέναν «μεγάλο παίκτη», αλλά σε όλους όσοι αρνούνται να σιωπήσουν και να συμβιβαστούν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
