Πολιτικό αδιέξοδο και διπλωματική κατάρρευση: η Ελλάδα πληρώνει τα λάθη Γεραπετρίτη
Η εικόνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία εικοσιτετράωρα είναι η εικόνα ενός ναυαγίου. Και δυστυχώς, δεν πρόκειται για μια αποτυχία που περιορίζεται στα στενά όρια της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή του Υπουργείου Εξωτερικών· είναι μια αποτυχία που εκθέτει τη χώρα, που αποδυναμώνει τη γεωπολιτική της θέση και που υπονομεύει την αξιοπιστία της στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.
Το τελευταίο «χαστούκι» ήρθε από την προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης, η οποία καταδίκασε την απόφαση της Ελλάδας να προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για έρευνες υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης. Σύμφωνα με τη λιβυκή πλευρά, μέρος των οικοπέδων εμπίπτει σε αμφισβητούμενες περιοχές, κάτι που, όπως αναφέρεται ρητά στην ανακοίνωση του λιβυκού ΥΠΕΞ, αποτελεί παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Και όλα αυτά, ενώ το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών πιάστηκε για άλλη μια φορά απροετοίμαστο, ανίκανο να προλάβει τις εξελίξεις και χωρίς να έχει χαράξει σοβαρή στρατηγική.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Προηγήθηκε το φιάσκο με τη Μονή Σινά, όπου η κυβέρνηση της Αιγύπτου προχώρησε μονομερώς σε αποφάσεις εις βάρος της ελληνικής παρουσίας. Προηγήθηκε επίσης η αμηχανία και η έλλειψη διπλωματικών εργαλείων απέναντι στον στρατάρχη Χαφτάρ, με τον οποίο η Αθήνα είχε επενδύσει διπλωματικά χωρίς συνέχεια. Και τώρα, η ίδια προχειρότητα επαναλαμβάνεται, με φόντο την Ανατολική Μεσόγειο και την αμφισβήτηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Το ΥΠΕΞ δεν λειτουργεί βάσει σχεδίου, αλλά με λογική «πάμε και όπου βγει». Και όσο ο κ. Γεραπετρίτης τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, η Ελλάδα μετατρέπεται από περιφερειακός παίκτης σε παθητικό θεατή. Το Μαξίμου, αντί να ζητήσει λογαριασμό, επιλέγει να παρακολουθεί σιωπηλά τη μια ήττα να διαδέχεται την άλλη, κάτι που προκαλεί την οργή και εντός της ΝΔ, καθώς γαλάζιοι βουλευτές «βράζουν» με την ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής.
Αυτό που επιτείνει την ανησυχία είναι το εξής: αν τα όσα ισχυρίζεται η Λιβύη περάσουν διεθνώς χωρίς αντίδραση, τότε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο θα έχει εφαρμοστεί de facto. Όχι επειδή δικαιώθηκε πολιτικά, αλλά επειδή η ελληνική διπλωματία αδυνατεί να το αποτρέψει. Και αυτό θα είναι στρατηγική ήττα πρώτου μεγέθους.
Το ίδιο το ταξίδι του Γεραπετρίτη στη Λιβύη, που ανακοινώθηκε χωρίς καν προσδιορισμένη ημερομηνία, αποκαλύπτει τον πανικό και όχι μια συνεκτική διπλωματική πρωτοβουλία. Εάν πρόκειται για μια επανάληψη του ατυχούς «ανοίγματος» στην Αίγυπτο για τη Μονή Σινά, όπου καμία πρόοδος δεν σημειώθηκε, τότε το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η διαχείριση ήττας, όχι η ανατροπή της.
Η κυβέρνηση θα έπρεπε, τουλάχιστον, ήδη να είχε προσφύγει στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, να καταγγείλει επισήμως τη Λιβύη για παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και να απαιτήσει ευρωπαϊκή αντίδραση, όπως θα έπρεπε να είχε κάνει και με τους τουρκικούς χάρτες που κόβουν το Αιγαίο στα δύο.
Δεν πρόκειται για «αναπόφευκτες ατυχίες» σε δύσκολες συνθήκες. Πρόκειται για συστηματικά λάθη, για έλλειμμα στρατηγικής, για ανεπάρκεια προσώπων και για έναν υπουργό Εξωτερικών που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε την πολυπλοκότητα της γεωπολιτικής συγκυρίας ούτε την ευθύνη που απορρέει από τον ρόλο του.
Η εξωτερική πολιτική απαιτεί προνοητικότητα, τεχνική επάρκεια και ισχυρές διεθνείς συμμαχίες. Αυτή η κυβέρνηση αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν διαθέτει τίποτα από αυτά. Και γι’ αυτό, το κόστος δεν θα είναι μόνο πολιτικό, θα είναι εθνικό.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
