Μια νομισματική ένωση φτιαγμένη για τους ισχυρούς – και μια κυβέρνηση που χειροκροτεί απ’ έξω
Ενώ ο πρόεδρος της Βουλγαρίας τολμά να ζητά δημοψήφισμα για την είσοδο της χώρας του στην Ευρωζώνη, η κεντρική τράπεζα της χώρας κινείται αυτόνομα και πεισματικά ευθυγραμμίζεται με τις απαιτήσεις του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης, σπρώχνοντας τον βουλγαρικό λαό στο ευρώ.
Και ενώ ο σκεπτικισμός στη Βουλγαρία μεγαλώνει, βλέποντας τι συνέβη στην Κροατία με την ακρίβεια και τη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Ντίμιταρ Ράντεφ σπεύδει να καθησυχάσει τους… έξω. Όχι τον λαό του.
Με δηλώσεις που θυμίζουν δελτίο συμμόρφωσης προς την ΕΚΤ, η Σόφια υπόσχεται πλήρη υποταγή στους κανόνες του «κοινού νομίσματος» και δημοσιονομική πειθαρχία χωρίς εξαιρέσεις, σαν να πρόκειται για τιμωρητικό συμβόλαιο και όχι για αναπτυξιακή επιλογή.
Η Βουλγαρία, λένε, δεν θα επαναλάβει το ελληνικό σενάριο. Και η Ελλάδα, η χώρα που πλήρωσε ακριβά την απορρύθμιση του ευρώ, σιωπά, με τη σημερινή της κυβέρνηση να εμφανίζεται περισσότερο ως διεκπεραιωτής παρά ως φορέας πολιτικής βούλησης.
Η πραγματικότητα, όμως, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από νούμερα. Η είσοδος στο ευρώ για χώρες σαν τη Βουλγαρία δεν είναι προοπτική, είναι καταδίκη.
Η απώλεια ελέγχου στο εθνικό νόμισμα, η αυτόματη αποδοχή των κανόνων της ΕΚΤ (που εξυπηρετούν τις εξαγωγικές ανάγκες της Γερμανίας), η σμίκρυνση των εργαλείων οικονομικής πολιτικής και ο μόνιμος κίνδυνος πιστωτικής φούσκας συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που θα πρέπει να διαχειριστούν…
Οι χαμηλές απαιτήσεις αποθεματικών (από 12% σε 1%) αφήνουν το τραπεζικό σύστημα έκθετο σε υπερδανεισμό, ενώ η «πειθαρχία» καταλήγει σε λιτότητα χωρίς δυνατότητα διόρθωσης.
Αλλά ποιος μιλά για όλα αυτά στην Ελλάδα; Σίγουρα όχι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που ευθυγραμμίζεται με τον κάθε «ευρωπαϊκό στόχο» χωρίς πολιτική αντίσταση, που επαναλαμβάνει τα δόγματα της Ένωσης σαν ευαγγέλιο, και που παρουσιάζει τη συμμόρφωση ως επιτυχία.
Η Ελλάδα του 2025 δεν έχει καν το θάρρος που δείχνουν άλλες χώρες των Βαλκανίων. Δεν ζητά διαπραγμάτευση, δεν απαιτεί εξαίρεση, δεν στέκεται στο ύψος της εμπειρίας της.
Παραμένει σιωπηλός παρατηρητής της αυταπάτης της νομισματικής σύγκλισης, που ταΐζει με φθηνή ρευστότητα, εξοντωτική λιτότητα και ελεγχόμενη κυριαρχία τους λαούς της περιφέρειας.
Και όσο Βερολίνο και Φρανκφούρτη πείθουν τις φτωχότερες χώρες να μπουν στην Ευρωζώνη, τόσο το ευρώ αποδυναμώνεται με σκοπό να παραμείνει «ανταγωνιστικό» απέναντι στο δολάριο του Τραμπ.
Δηλαδή μια ήπειρος που παριστάνει την ενότητα, φορτώνοντας τα βάρη στους πιο αδύναμους.
Η Βουλγαρία υποσχέθηκε να μην γίνει «δεύτερη Ελλάδα». Η Ελλάδα, όμως, μοιάζει να μην έχει μάθει απολύτως τίποτα από όσα της συνέβησαν. Μια κυβέρνηση που δεν διεκδικεί, που δεν αντιστέκεται και που σιωπά μπροστά σε μια νέα διεύρυνση που φέρνει μαζί της νέα φτώχεια.
Η Ευρωζώνη, όπως είναι σήμερα, δεν είναι εργαλείο ανάπτυξης. Είναι ένας σκληρός μηχανισμός πειθαρχίας υπέρ των ισχυρών. Και η Ελλάδα, με αυτή την κυβέρνηση, έχει αποδεχθεί τον ρόλο του διαρκούς πειθήνιου μαθητή, ακόμα κι αν ο λογαριασμός τον πληρώνει ο λαός.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
