Σήμερα, στην Ελλάδα του 2025, δεν επιτρέπεται πια να μιλάς. Όχι για το αίμα που χύθηκε. Όχι για τα χωριά που κάηκαν. Όχι για τις γυναίκες που βιάστηκαν, τα παιδιά που σφαγιάστηκαν, τους προγόνους που σύρθηκαν σκλάβοι κάτω από το ξίφος του Ισλάμ, πίσω από τα τείχη μιας Πόλης που ρίγησε και έπεσε με κραυγή.
Δεν επιτρέπεται πια να θυμάσαι. Γιατί; Γιατί, λέει, πληγώνεται η “φιλία των λαών”. Γιατί, λέει, “δεν είναι διπλωματικά σώφρον” να αναφέρεσαι στις σφαγές των Ελλήνων στη Σμύρνη, στην γενοκτονία των Ποντίων, στα Σεπτεμβριανά, στα χωριά της Κύπρου που δεν ξαναγέμισαν παιδικές φωνές από το 1974, στα γεγονότα των Ιμίων…
Γιατί σήμερα η λέξη Άλωση πρέπει να ακούγεται μόνο στην Άγκυρα και να συνοδεύεται με στρατιωτικές παρελάσεις, πολεμικά νταούλια και χαμόγελα αυτοκρατορικής μανίας. Εμείς; Εμείς θα σιωπήσουμε. Θα πούμε στους μαθητές μας πως δεν έγινε και τίποτα, πως όλα αυτά ήταν «διπλωματικά επεισόδια». Και τα κόκαλα των νεκρών θα τρίζουν.
Όταν ο νέος Σουλτάνος, με τα όνειρα του χαλιφάτου στα μάτια, μιλά για σύνορα της καρδιάς, για ναούς που πρέπει να γίνουν ξανά τεμένη, για το Καστελλόριζο που «πλέει κατά λάθος» δίπλα μας, η απάντησή μας είναι: Σιγή. Υπομονή. Συνύπαρξη.
Μα ποια συνύπαρξη χτίζεται πάνω σε αποσιώπηση; Ποια ειρήνη στηρίζεται στη λήθη των εγκλημάτων; Όποιος σου λέει να μη θυμάσαι, δεν θέλει την ειρήνη — θέλει την υποταγή σου. Θέλει να σε κάνει άοπλο, να σε πείσει πως δεν δικαιούσαι ούτε την ιστορία σου. Ούτε καν το πένθος σου.
Η ιστορική μνήμη δεν είναι εκδίκηση. Είναι πνευματική επιβίωση. Είναι ο τελευταίος κρίκος που μας κρατάει όρθιους σε μια εποχή γεμάτη σύγχυση και σκοπιμότητα. Αν δεν μπορείς να πενθήσεις την Άλωση, δεν μπορείς ούτε να καταλάβεις γιατί πρέπει να υπερασπιστείς τη Πατρίδα σου. Αν δεν ξέρεις τι έγινε στη Σμύρνη, δεν θα καταλάβεις τι σημαίνει να σε σπρώχνουν ξανά προς τη λήθη.
Και ναι — το Ισλαμικό δίκαιο όριζε: τρεις μέρες λεηλασίας μετά από κάθε άλωση. Σφαγές, βιασμοί, σκλαβοπάζαρα. Μαρτύριο. Το λένε οι ίδιοι οι Οθωμανοί χρονικογράφοι. Αλλά εμείς δεν πρέπει να το πούμε. Εμείς δεν πρέπει να το διδάξουμε.
Ε λοιπόν, όχι. Η σιωπή δεν είναι ειρήνη — είναι συνενοχή.
Τιμή σε όσους έπεσαν χωρίς να προσκυνήσουν.
Ντροπή σε όσους, αιώνες μετά, σκύβουν το κεφάλι στο όνομα της “προόδου”.
Υ.Γ : Αύριο, σε βίντεο, τι πραγματικά συμβαίνει στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά . Σέργιος Ι. Ζαχαριάδης
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
