«ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ» – Έτσι αλλάζει ο χάρτης χωρίς να πέσει ούτε σφαίρα

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Για τέταρτη συνεχή φορά μέσα στο 2025, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αποκλειστική ευθύνη του Υπουργείου Άμυνας, προχωρά σε μονομερείς και χωρίς καμία διαφάνεια απενεργοποιήσεις των τριών μόνιμων πεδίων βολής στην Κρήτη, την Άνδρο και την Ψαθούρα.

Οι ημερομηνίες που επιλέγονται δεν είναι τυχαίες: συμπίπτουν με εθνικές και θρησκευτικές γιορτές της Τουρκίας. Με λίγα λόγια, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μοιάζουν να έχουν υιοθετήσει… το τουρκικό εορτολόγιο, σε μία πράξη άνευ προηγουμένου υποτέλειας.

Όπως αποκαλύπτει η «Κυριακάτικη Δημοκρατία», η Ελλάδα, υποταγμένη στις επιταγές της Τουρκίας, εξέδωσε στις 7 Μαΐου 2025 τρεις επίσημες διεθνείς αγγελίες — A1477/25, A1476/25 και A1475/25 — με τις οποίες απενεργοποιεί τα πεδία βολής Κρήτης (5-7 Ιουνίου), Άνδρου και Ψαθούρας (5-9 Ιουνίου), σε ημερομηνίες που συμπίπτουν με την τουρκική «Ημέρα της Θυσίας» και το Μπαϊράμι.

«Κυριακάτικη Δημοκρατία»
Στις 7 Μαΐου η Αθήνα εξέδωσε τις τρεις αγγελίες Ιουνίου, λόγω της Ημέρας της Θυσίας και για το Μπαϊράμι

«Κυριακάτικη Δημοκρατία»
«Κυριακάτικη Δημοκρατία»

 

Οι αγγελίες εκδίδονται έναν ολόκληρο μήνα νωρίτερα, παρεκκλίνοντας από τον κανονισμό του ICAO που ορίζει προθεσμία μόλις επτά ημερών, αποκαλύπτοντας τον ρόλο της Τουρκίας ως ρυθμιστή του ελληνικού αμυντικού σχεδιασμού.

Από τον Φεβρουάριο του 2025, χωρίς καμία δημόσια ανακοίνωση ή εξήγηση από το Υπουργείο Άμυνας, οι απενεργοποιήσεις των τριών πεδίων βολής συνεχίζονται σιωπηρά, υπονομεύοντας μεθοδικά την εθνική αμυντική στρατηγική και θίγοντας την εθνική κυριαρχία.

Αυτά τα πεδία βολής, λειτουργικά από το 1958, δεν είναι απλώς χώροι εκπαίδευσης· αποτελούν φυσικό «τείχος προστασίας» στο Αιγαίο, αποκλείοντας κάθε απειλητική διέλευση αεροσκαφών σε κρίσιμα εναέρια και θαλάσσια τμήματα.

Η μονομερής και επαναλαμβανόμενη απενεργοποίηση δημιουργεί «τρύπες» στον αμυντικό σχεδιασμό της Ελλάδας, επιτρέποντας στην Τουρκία να κλιμακώνει τις προκλήσεις χωρίς αντίκρισμα.

Μόνο για το 2025, η Τουρκία έχει εκδώσει τρεις παράνομες αγγελίες για συνεχή ασκήσεις σε Λήμνο, Λέσβο, Σάμο και Ικαρία — περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί ότι καταλαμβάνουν ελληνική κυριαρχία, ενώ το ΥΠΕΞ και το ΥΠΕΘΑ παραμένουν απαθείς, αδιαφορώντας για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων.

Η τουρκική προπαγάνδα στηρίζεται στο επιχείρημα ότι η δέσμευση εκτεταμένων θαλάσσιων και εναέριων περιοχών από ελληνικά πεδία βολής είναι παράνομη. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να αντιδράσει, εφαρμόζει έμπρακτα αυτήν την απαίτηση, αλλάζοντας τη σταθερή αμυντική πολιτική που ίσχυε αδιάκοπα από το 1958, εξυπηρετώντας έτσι ξένα συμφέροντα εις βάρος της πατρίδας.

Είναι προφανές πλέον ότι η απενεργοποίηση των πεδίων βολής — ακριβώς τις μέρες που η Τουρκία γιορτάζει — σηματοδοτεί μία σιωπηρή συνδιαχείριση του Αιγαίου, όπου η Ελλάδα φαίνεται να αποδέχεται ισότιμα δικαιώματα στην περιοχή με την Άγκυρα.

Από το 1958 μέχρι το 1978, η Τουρκία δεν είχε εκφράσει καμία αντίδραση για τα ελληνικά πεδία βολής. Η πρώτη επίσημη απαίτηση για κατάργησή τους ή δημιουργία τουρκικών πεδίων βολής εντός του FIR Αθηνών εμφανίστηκε το 1978, αλλά μέχρι σήμερα κανένα θεσμικό όργανο δεν έχει εγκρίνει τέτοια τουρκική διεκδίκηση.

Και όμως, το υπουργείο Άμυνας της κυβέρνησης Μητσοτάκη όχι μόνο υιοθετεί αδιαμαρτύρητα αυτή την απαίτηση, αλλά την κάνει και πράξη, ανοίγοντας τον δρόμο για τη νομιμοποίηση των παράνομων τουρκικών ασκήσεων, που συνεχίζονται απρόσκοπτα ακόμα και κατά τις ελληνικές εθνικές και θρησκευτικές εορτές.

Η σιωπή της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι επίσης εξοργιστική. Αντί να επιτελέσει τον ρόλο του εθνικού φρουρού και να απαιτήσει εξηγήσεις, επιλέγει να παίζει τον ρόλο της «κοιμωμένης», αφήνοντας την κυβέρνηση να υπονομεύει ανενόχλητη την εθνική ασφάλεια.

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση απέναντι στους πολίτες να ξεκαθαρίσει γιατί, σε μια περίοδο έντασης, επιλέγει να ανατρέψει τον μόνιμο αμυντικό σχεδιασμό, ικανοποιώντας τις επιταγές της Τουρκίας χωρίς κανένα εμφανές όφελος για την Ελλάδα.

Η επιλογή αυτή ισοδυναμεί με εθνική υποχώρηση και υποδούλωση, με τις ένοπλες δυνάμεις να μετατρέπονται σε όργανο διαχείρισης αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας.