ΠΡΟΔΟΣΙΑ - ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΙΟΥΔΕΣ «ΜΕΡΟΣ 1ο»

Η προδοσία δεν είναι μία απλή πράξη. Είναι ένα πλήγμα κατευθείαν στην καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είναι η στιγμή που καταρρέει ο ιερός δεσμός της εμπιστοσύνης και στη θέση του γεννιέται το κενό, η δυσπιστία, η πίκρα.

Η προδοσία δεν είναι λάθος· είναι επιλογή. Και ο προδότης δεν είναι θύμα των περιστάσεων. Είναι θύτης με πλήρη επίγνωση.

Όπως αποτύπωσε αιώνες πριν ο Δάντης Αλιγκιέρι στη Θεία Κωμωδία, η προδοσία είναι το απόλυτο αμάρτημα. Εκεί, στον 9ο και τελευταίο κύκλο της Κόλασης, δεν βρίσκονται οι αιμοβόροι ή οι ακόλαστοι, αλλά οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

Εκεί όπου δεν υπάρχει πια φωτιά, παρά μόνο παγωμένος πάγος – γιατί ο Δάντης ήξερε ότι η προδοσία δεν καίει· παγώνει. Παγώνει την ψυχή, την ελπίδα, την πίστη στους ανθρώπους.

Η προδοσία στην καθημερινότητα – Μια ήττα που δεν ξεχνιέται

Στις ανθρώπινες σχέσεις, η προδοσία δεν έρχεται πάντα φανερά. Μπορεί να είναι ο φίλος που σε άφησε στα δύσκολα, ενώ τονκράτησες στα εύκολα. Ο συνεργάτης που “πούλησε” την ομάδα του για μια καρέκλα.

Ο άνθρωπος που σου έλεγε ότι σε αγαπά, και μόλις σταμάτησες να τον εξυπηρετείς, σε εξαφάνισε ή σε διέσυρε.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο μοναχικό από την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι σε πούλησαν, όχι γιατί έκανες κάτι λάθος, αλλά γιατί ήσουν πλέον περιττός ή εμπόδιο. Και ο προδότης, ακόμα κι αν ζητήσει συγγνώμη, γνωρίζει καλά τι έκανε. Απλώς δεν περίμενε ότι θα το κατάλαβες τόσο καθαρά.

Προδοσία στην πολιτική – Όταν η αγνωμοσύνη γίνεται στρατηγική

Η πολιτική ζωή βρίθει προδοσιών. Άνθρωποι που στήριξες με την ψυχή σου, που αναδείχθηκαν με τον κόπο σου, μόλις σταθούν στα πόδια τους, ξεχνούν. Όχι απλώς φεύγουν – σε διαγράφουν, σε λοιδορούν, προσπαθούν να “καθαρίσουν” την ιστορία τους από την παρουσία σου. Γιατί η ανάμνησή σου τους ενοχλεί: είναι καθρέφτης
που θυμίζει ότι δεν ανέβηκαν μόνοι τους.

Προδίδουν πρόσωπα, κόμματα, ιδέες. Σπέρνουν διχασμό, λένε «εγώ ήμουν πάντα αλλού», χτίζουν ψεύτικες αφηγήσεις για να καλύψουν την προδοσία τους. Και νομίζουν ότι η σιωπή των υπολοίπων σημαίνει αδυναμία. Μα κάνουν λάθος. Η σιωπή είναι παγωμένη
καταδίκη. Ακριβώς όπως στον Δάντη.

Το πρόσωπο της προδοσίας – Δεν έχει πια μάσκα. Έχει χαμόγελο.

Ο σύγχρονος προδότης δεν φορά πια κουκούλα. Έχει όνομα, πρόσωπο, χαμόγελο. Πολλές φορές μάλιστα, δηλώνει και «θύμα». Παριστάνει τον παρεξηγημένο, τον καταπιεσμένο, τον αθώο που «του φέρθηκαν άδικα». Μα στην ουσία, είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος από όλους: αυτός που σε πλησίασε, σε κέρδισε, σε έπεισε, και μόλις πήρε αυτό που ήθελε, σε πρόδωσε χωρίς τύψεις.

Δεν ζητά συγγνώμη, γιατί δεν θεωρεί ότι έφταιξε. Γιατί, για εκείνον,
οι άνθρωποι είναι μέσα, όχι συνοδοιπόροι.

Η προδοσία στον Δάντη – Οι προδότες στον πάγο, όχι στη φωτιά

Ο Δάντης, στην Κόλαση, κάνει κάτι τολμηρό:

δεν τοποθετεί τους προδότες στην πυρά όπως άλλες ψυχές. Τους βυθίζει στον παγωμένο ποταμό Κωκυτό. Εκεί, χωρίς δυνατότητα κίνησης, χωρίς φωνή, χωρίς δάκρυα, μένουν για πάντα παγωμένοι — γιατί η προδοσία, για τον Δάντη, είναι το έγκλημα που παγώνει κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Και ποιοι είναι εκεί, στην πιο βαριά καταδίκη όλων; Ο Ιούδας, που πρόδωσε τον Χριστό. Ο Βρούτος και ο Κάσσιος, που πρόδωσαν τον Ιούλιο Καίσαρα. Όχι γιατί απλώς σκότωσαν. Αλλά γιατί πρόδωσαν την εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου που τους πίστεψε, τους αγάπησε, τους ανέδειξε. Γι’ αυτό είναι αδικαιολόγητοι. Γι’ αυτό τιμωρούνται
σκληρότερα από όλους.

Ο χρόνος δεν ξεπλένει την προδοσία. Την αποκαλύπτει. Η προδοσία μπορεί να μείνει κρυφή για λίγο. Μπορεί να πείσει τους ανυποψίαστους. Μπορεί να κερδίσει κάποιες μάχες. Αλλά ο χρόνος την ξεγυμνώνει. Την αποκαλύπτει. Και τελικά, την απομονώνει. Ο προδότης κερδίζει πρόσκαιρα. Ο προδομένος, όταν σταθεί ξανά στα πόδια του, κουβαλά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την αξιοπρέπεια ότι δεν πρόδωσε. Κι αυτό, όσο κι αν πονά, είναι το πιο πολύτιμο
παράσημο που μπορεί να έχει κανείς.