Έπιναν Τσάι Με… Νεκρούς Του Βατερλό – Τα Οστά Έγιναν Ζάχαρη

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Το μακάβριο μυστήριο γύρω από την εξαφάνιση των σορών των περίπου 20.000 ανδρών που σκοτώθηκαν στη θρυλική μάχη του Βατερλό το 1815 φαίνεται πως βρήκε απάντηση – και μάλιστα σοκαριστική.

Παρότι έχουν περάσει περισσότερα από δύο αιώνες από τη συντριβή του Ναπολέοντα από τον Δούκα του Ουέλινγκτον, μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί μόλις δύο ανθρώπινοι σκελετοί από το πεδίο της μάχης. Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη έγινε μόλις πριν από τρία χρόνια.

Νέα μελέτη ιστορικών, βασισμένη σε δεκάδες γραπτές μαρτυρίες που εντοπίστηκαν σε αρχεία του Βελγίου, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αποκαλύπτει πως οι μαζικοί τάφοι λεηλατήθηκαν από το 1834 και έπειτα, προκειμένου τα ανθρώπινα οστά να αξιοποιηθούν στη βιομηχανία.

Συγκεκριμένα, οι σκελετοί των πεσόντων φαίνεται πως αλέθονταν και χρησιμοποιούνταν ως φίλτρα στην επεξεργασία των ζαχαρότευτλων – μια πρακτική που εξυπηρετούσε την ακμάζουσα ζαχαροβιομηχανία του Βελγίου εκείνης της εποχής.

Οι ερευνητές επισημαίνουν πως πολλά εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης κατασκευάστηκαν κοντά σε πρώην ναπολεόντεια πεδία μαχών. Στην περίπτωση του Βατερλό, το εργοστάσιο βρισκόταν μόλις τρία μίλια από τους χώρους των ομαδικών ταφών, από όπου φέρεται να μεταφέρθηκαν μαζικά τα οστά όχι μόνο των στρατιωτών αλλά και των αλόγων τους.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Daily Mail, ποσότητες από τη ζάχαρη που παρήχθη με αυτό τον ανατριχιαστικό τρόπο εξήχθησαν ακόμη και στην Αγγλία, όπου χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή γλυκισμάτων και ροφημάτων όπως το τσάι.

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη γερμανική εφημερίδα Prager Tagblatt το 1879 προειδοποιούσε με πικρό χιούμορ πως η κατανάλωση ζάχαρης εμπεριείχε τον κίνδυνο «να πιεις τον καφέ σου μαζί με ίχνη του προπάππου σου».

Η έρευνα αυτή αποτελεί συνέχεια παλαιότερης μελέτης του καθηγητή Πόλαρντ, ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι μέρος των οστών από τη μάχη του Βατερλό χρησιμοποιήθηκε και ως λίπασμα για αγροτικές καλλιέργειες, αποτυπώνοντας με ωμότητα πώς τα κατάλοιπα ενός από τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα της ευρωπαϊκής ιστορίας κατέληξαν, κυριολεκτικά, στα τραπέζια των επόμενων γενεών.