Σοβαρά ερωτήματα προκαλούν οι πληροφορίες του «κατασκόπου» του Voicenews για τη γερμανική πρόταση που φέρεται να είχε κατατεθεί στην Ελλάδα για την προμήθεια 10 πυροβολαρχιών IRIS-T SLM, την ώρα που η κυβέρνηση επέλεξε τελικά να κινηθεί προς την ισραηλινή λύση για τη δημιουργία της νέας πολυεπίπεδης ελληνικής αεράμυνας.
Και το ερώτημα πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τεχνικούς όρους και γενικόλογες απαντήσεις: ποιος και γιατί άφησε εκτός το IRIS-T; Γιατί η Ελλάδα επέλεξε το Ισραήλ;
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η γερμανική πρόταση αφορούσε 10 πυροβολαρχίες IRIS-T SLM με αρχικό τίμημα περίπου 1,9 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ένα από τα πλέον σύγχρονα ευρωπαϊκά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, το οποίο βρίσκεται ήδη στον πυρήνα της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας ESSI – European Sky Shield Initiative.
Το οικονομικό σκέλος όμως είναι αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση. Οι σχετικές πληροφορίες αναφέρουν ότι μέσω της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας προβλεπόταν κλιμακωτή έκπτωση της τάξης του 35%, η οποία θα μπορούσε να περιορίσει την καθαρή αξία περίπου στα 1,23 δισ. ευρώ.
Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για σημαντικές βιομηχανικές επιστροφές και εγγυημένο κατασκευαστικό έργο για την ελληνική αμυντική βιομηχανία, που φέρεται να μπορούσε να αγγίξει ακόμη και το 150% της αξίας της σύμβασης. Εάν αυτό προβλεπόταν πράγματι σε δεσμευτική γερμανική προσφορά, τότε δεν μιλάμε μόνο για αγορά ενός οπλικού συστήματος. Μιλάμε για δουλειές, τεχνογνωσία και κατασκευαστικό έργο που θα επέστρεφαν στην Ελλάδα.
Και παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση επέλεξε την ισραηλινή κατεύθυνση.
Γιατί;
Ποιο ακριβώς επιχειρησιακό ή οικονομικό στοιχείο έκανε την ισραηλινή πρόταση καλύτερη; Ήταν οι δυνατότητες αντιμετώπισης βαλλιστικών πυραύλων; Ήταν η μεγαλύτερη πολυεπίπεδη κάλυψη; Ήταν οι χρόνοι παράδοσης; Ήταν η διαλειτουργικότητα; Ή μήπως βάρυνε περισσότερο η στρατηγική συνεργασία Αθήνας – Τελ Αβίβ;
Αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν με εικασίες, αλλά πρέπει να απαντηθούν από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Υπάρχει βέβαια μια κρίσιμη παράμετρος που πρέπει να καταγραφεί για να γίνεται πραγματική σύγκριση και όχι παιχνίδι με τους αριθμούς. Το ισραηλινό σχέδιο αφορά πολυεπίπεδη αεράμυνα, με διαφορετικά συστήματα για διαφορετικά ύψη, αποστάσεις και είδη απειλών. Επομένως, τα περίπου 3 δισ. ευρώ του συνολικού ισραηλινού σχεδιασμού δεν μπορούν αυτομάτως να συγκριθούν ευρώ προς ευρώ με μια πρόταση μόνο για IRIS-T SLM.
Ακριβώς όμως γι’ αυτό απαιτείται πλήρης ενημέρωση.
Γιατί η κυβέρνηση πρέπει να εξηγήσει εάν εξέτασε ένα διαφορετικό μοντέλο: IRIS-T SLM για το μεσαίο στρώμα της αεράμυνας και άλλο σύστημα για την αντιβαλλιστική και μεγάλης εμβέλειας προστασία. Θα μπορούσε δηλαδή η Ελλάδα να πάρει το ευρωπαϊκό σύστημα εκεί όπου επιχειρησιακά την κάλυπτε και να αγοράσει από το Ισραήλ μόνο τις δυνατότητες που δεν μπορούσε να της προσφέρει το IRIS-T;
Εξετάστηκε αυτή η λύση; Και αν εξετάστηκε, γιατί απορρίφθηκε;
Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό επειδή το IRIS-T δεν ήταν κάποιο άγνωστο σύστημα που εμφανίστηκε ξαφνικά στο τραπέζι. Η γερμανική λύση είχε απασχολήσει εδώ και καιρό τη συζήτηση για την αντικατάσταση παλαιότερων αντιαεροπορικών συστημάτων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Γι’ αυτό και οι απαντήσεις που απαιτούνται από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια είναι συγκεκριμένες.
Υπήρχε επίσημη γερμανική πρόταση για 10 πυροβολαρχίες IRIS-T SLM; Ποιο ήταν το πραγματικό τελικό κόστος της; Προβλεπόταν πράγματι έκπτωση 35%; Υπήρχε ελληνικό βιομηχανικό έργο που μπορούσε να φτάσει στο 150%; Ποιος αξιολόγησε την πρόταση; Με ποια βαθμολογία; Και με ποια συγκεκριμένα κριτήρια προκρίθηκε τελικά η ισραηλινή λύση;
Γιατί υπάρχει και ένα ακόμη ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο.
Εάν πράγματι υπήρχε γερμανική πρόταση σημαντικά οικονομικότερη και με τόσο μεγάλη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, πώς συμβιβάζεται αυτό με την εικόνα που είχε δοθεί ότι ουσιαστικά δεν υπήρχαν άλλες συμφέρουσες προτάσεις ή ότι οι εναλλακτικές επιλογές θα ήταν ακριβότερες;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ουσία της υπόθεσης.
Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι ένα αντιαεροπορικό σύστημα επιλέγεται αποκλειστικά επειδή είναι φθηνότερο. Η εθνική άμυνα δεν είναι σούπερ μάρκετ. Οι επιχειρησιακές απαιτήσεις προηγούνται. Όταν όμως η διαφορά που παρουσιάζεται είναι τόσο μεγάλη και ταυτόχρονα υπάρχουν πληροφορίες για τεράστιο βιομηχανικό έργο στην Ελλάδα, τότε η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να παρουσιάσει ολόκληρη τη σύγκριση.
Τι ακριβώς προσέφεραν οι Γερμανοί; Τι ακριβώς προσέφεραν οι Ισραηλινοί; Πόσα συστήματα, πόσοι εκτοξευτές, πόσα βλήματα, ποια ραντάρ, ποιες εμβέλειες, ποιο κόστος υποστήριξης, ποιο χρονοδιάγραμμα παράδοσης και κυρίως πόσο έργο θα έμενε στην Ελλάδα;
Γιατί όταν μιλάμε για περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ και για την αεράμυνα της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες, η απάντηση «επιλέξαμε το καλύτερο» απλά δεν φτάνει.
Τα χαρτιά στο τραπέζι, οι προτάσεις δίπλα-δίπλα και τότε θα φανεί καθαρά ποιος και γιατί έκοψε το IRIS-T και γιατί τα δισεκατομμύρια πήραν τελικά τον δρόμο για το Ισραήλ.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
