3.000 αναπληρωτές παραιτήθηκαν τα τελευταία 3 χρόνια – Γιατί όμως παραιτούνται;

Η φυγή των αναπληρωτων από τα σχολεία δεν είναι απλώς στατιστικό στοιχείο· είναι σύμπτωμα μιας μεγάλης εκπαιδευτικής και κοινωνικής ασθένειας.
Τα τελευταία τρία χρόνια, περισσότεροι από 3.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί έχουν παραιτηθεί, συχνά εντός της ίδιας σχολικής χρονιάς. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι γνώριζαν πως η παραίτηση σημαίνει διετή αποκλεισμό από κάθε επόμενη πρόσληψη.
Αν το έκαναν παρ’ όλα αυτά, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει.

Η καθημερινότητα πίσω από τους αριθμούς

Η αναπλήρωση στην ελληνική εκπαίδευση έχει πάψει προ πολλού να είναι προσωρινή λύση. Έχει γίνει κανονικότητα — ένας μηχανισμός που κρατά όρθιο το σχολείο, αλλά εξαντλεί τους ανθρώπους του.
Κάθε χρόνο, χιλιάδες εκπαιδευτικοί ταξιδεύουν σε άγνωστες περιοχές, από τα Δωδεκάνησα ως τον Έβρο, κουβαλώντας τη ζωή τους σε μια βαλίτσα.

Όμως η ζωή αυτή έχει κόστος.
📉 Χαμηλοί μισθοί,
🏠 ανυπέρβλητα ενοίκια,
🚢 μετακινήσεις με προσωπικά έξοδα,
💭 αβεβαιότητα για το αύριο.

Οι αναπληρωτές παλεύουν καθημερινά με ένα σύστημα που τους ζητά να είναι παντού — χωρίς ποτέ να ανήκουν κάπου.

Όταν η παραίτηση είναι κραυγή, όχι επιλογή

Οι παραιτήσεις δεν είναι ένδειξη αδιαφορίας· είναι κραυγή αγωνίας.
Οι εκπαιδευτικοί που φεύγουν δεν το κάνουν επειδή «δεν αντέχουν τη δουλειά», αλλά επειδή δεν αντέχουν την αδικία.

Μισθοί που εξανεμίζονται στα ενοίκια.
Τοποθετήσεις σε απομονωμένες περιοχές χωρίς υποδομές.
Ανασφάλεια κάθε Αύγουστο για το αν και πού θα ξαναδουλέψουν.
Απουσία οποιασδήποτε στήριξης από το κράτος.

Πώς να παραμείνει κανείς σε ένα επάγγελμα που του ζητά να υπηρετεί την παιδεία, αλλά του στερεί την ίδια του την αξιοπρέπεια;

Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους

Το 2022-2023 παραιτήθηκαν περίπου 700 αναπληρωτές.
Το 2023-2024, οι παραιτήσεις ξεπέρασαν τις 1.000.
Το 2024-2025, ως τώρα, έχουν ήδη φτάσει τους 1.500.

Μέσα σε τρία χρόνια, πάνω από 3.000 παραιτήσεις — παρά τις ποινές αποκλεισμού.
Πίσω από κάθε αριθμό, ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ιστορία απογοήτευσης.

Το παράδοξο της τιμωρίας

Αντί η πολιτεία να εξετάσει γιατί οι εκπαιδευτικοί φεύγουν, επικεντρώνεται στο πώς να τους τιμωρήσει.
Οι νόμοι προβλέπουν αποκλεισμούς δύο ή και τριών ετών, αλλά καμία πρόβλεψη για τους λόγους που οδηγούν στις παραιτήσεις.
Έτσι, το πρόβλημα βαθαίνει — και οι αίθουσες αδειάζουν.

Η αλήθεια πίσω από το “δεν άντεξαν”

Οι αναπληρωτές δεν φεύγουν επειδή δεν αγαπούν τη δουλειά τους.
Φεύγουν γιατί δεν μπορούν να ζήσουν από αυτή.
Φεύγουν γιατί δεν έχουν σπίτι να μείνουν, ούτε στήριξη να σταθούν.
Φεύγουν γιατί το κράτος τους ζητά να υπηρετούν παντού, χωρίς ποτέ να τους επιτρέπει να ριζώσουν κάπου.

Η παραίτηση ως μήνυμα

Κάθε παραίτηση είναι ένα μήνυμα πολιτείας που δεν ακούει.
Όταν το πιο ευαίσθητο και μορφωμένο κομμάτι του δημόσιου τομέα καταρρέει, δεν πρόκειται για ατομική ευθύνη· πρόκειται για συλλογική αποτυχία.

Αν δεν αλλάξει το πλαίσιο, αν δεν υπάρξει ουσιαστική στήριξη, οικονομική και θεσμική, το ελληνικό σχολείο θα συνεχίσει να στηρίζεται σε πρόσωπα που παραιτούνται όχι από το λειτούργημά τους, αλλά από την επιβίωση μέσα σε αυτό.

Οι παραιτήσεις των αναπληρωτών δεν είναι πρόβλημα των εκπαιδευτικών. Είναι πρόβλημα της Ελλάδας.
Γιατί μια χώρα που δεν μπορεί να κρατήσει τους δασκάλους της, δεν μπορεί να κρατήσει ούτε το μέλλον της.