19 ΜΑΪΟΥ: Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΠΕΝΘΕΙ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού παραμένει μια ανοιχτή πληγή που ξεπερνά κατά πολύ τον τραγικό αριθμό των 353.000 νεκρών. Το έγκλημα αυτό δεν ήταν στιγμιαίο, καθώς άφησε πίσω του χιλιάδες κακοποιημένες ψυχές, ορφανά, χήρες και ξεριζωμένους ανθρώπους που οδηγήθηκαν στην παραφροσύνη, την αυτοκτονία ή την προσφυγιά.

Οι επιζήσαντες, κουβαλώντας το βάρος του ολέθρου, έγιναν οι αιώνιοι μάρτυρες μιας ασύλληπτης θηριωδίας. Η καταστροφή στη Μικρά Ασία δεν ήταν απλώς ένα εγκληματικό φαινόμενο, αλλά ένας απόλυτος ψυχικός απανθρωπισμός που οργανώθηκε βάσει ενός ειδεχθούς πολιτικού σχεδίου με στόχο τη φυλετική «καθαρότητα» της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πλήττοντας εξίσου Έλληνες, Αρμενίους και Ασσυρίους.

Από το έγκλημα του Κεμάλ στο Ναζισμό και τις εκτοπίσεις

Η απάθεια και η αδράνεια των ξένων διπλωματικών αποστολών μετέτρεψαν τις τότε κυβερνήσεις σε συνένοχους και επέτρεψαν στην Τουρκία να λειτουργήσει ως ένα κράτος κατ’ εξακολούθηση εγκληματικό.

Δυστυχώς, αντί η συμπεριφορά αυτή να εξοστρακιστεί, απετέλεσε το ιστορικό προηγούμενο για τη «Βασιλεία του Τρόμου» στην Ευρώπη. Η μέθοδος του Κεμάλ έγινε ο κανόνας και η «τελική λύση» για τον Χίτλερ και τις ναζιστικές ορδές στην προσπάθειά τους να εξοντώσουν τον εβραϊκό λαό, ενώ την ίδια αιματοβαμμένη πορεία ακολούθησε αργότερα και ο Στάλιν, εξολοθρεύοντας εκατομμύρια ανθρώπους, ακόμη και δικούς του συνεργάτες.

Το τραύμα της ανταλλαγής και η ιστορική ευθύνη

Μετά τις σφαγές, η Ανατολή βίωσε μια δεύτερη, «συμφωνημένη» εθνοκάθαρση: την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών. Άνθρωποι ριζωμένοι σε έναν δικό τους, εύκρατο πολιτισμό μεταφυτεύτηκαν βίαια σε ξένα χώματα, προσπαθώντας να επιβιώσουν απέναντι σε συνθήκες που ξεπερνούσαν τις ανθρώπινες διαστάσεις.

Αυτή η κληρονομιά φρίκης βαραίνει σήμερα τόσο τους απογόνους των θυμάτων, όσο και τους διαχειριστές αυτής της βαναυσότητας. Η επίσημη Τουρκία και οι πολίτες της οφείλουν κάποια στιγμή να αναγνωρίσουν την ιστορική τους ευθύνη, ως τη μόνη πράξη που μπορεί να θέσει όρια στον απανθρωπισμό και να λειτουργήσει ως τύψη συνειδήσεως. Σήμερα δεν υπάρχει χώρος για γιορτές, παρά μόνο για πένθος, μνήμη και τιμή στον Ποντιακό Ελληνισμό.